یکی از عادات بد ما ایرانی ها حرف درآوردن پشت دیگران است وقتی در ایران هستی خوب

این عادت یک اپیدمی است برای همین احساس نمی کنی که داری کاری انجام میدهی که 

درست نیست.

در خارج از ایران هم  این رسم مابین ایرانیها  همچنان تازه نگه داشته شده و با اینکه همه 

می خواهند ژست آدمهای روشنفکر را بگیرند و عادت حرف زدن و فضولی کردن در زندگی 

مردم را عملی نکنند چون ترک عادت موجب مرض استنمی توانند دست از این کار بکشند

  این شاید یکی از دلایلیباشد که در جامعۀ ایرانیان خارج از کشور هیچوقت همبستگی

 وجود ندارد و همه از هم فراری هستند.

من وقتی ایتالیا آمدم با چند تا از ایرانی آشنا شدم، اولش که اگر به پستت یک قدیمی سیاسی بخورد 

فاتحه اتخوانده است چون باید با تمام حرفهایی که 30 سال در سینۀ این فرد حبس شده را بشنوی 

و در آخرهم به گروه سیاسی آن دعوت می شوی برای من هم این اتفاق افتاد ولی خوب 

خوشبختانه گرفتار نشدیم.

دستۀ بعد کسانی هستند که می خواهند بدانند از کجا پول در می آوری و اصلأ برای چی خارج

آمده ای ؟ حالا یکی نیست بگه آخه جای شما رو مگه تنگ کرده ام یا مگه قراره از تو پول بگیرم .

این سوالات را در یکی دوباره اول با احترام و جدیت جواب می دهیم اما خوب وقتی می بینی

طرف می خواهد از هر کاری که می کنی سر در بیاورد اونجاست که روابط به هم می خورد

یک اصل روانشناسی  می گوید که هر چه انسانها همدیگر را کمتر ببینند میل به دیدار بیشتر

می شود اما وقتی دیدارها زیاد می شود دیگر احساس اولیه و میل ملاقات کردن کم می شود.

دستۀ بعدی که من برخورد کردم کسانی بودند که می گفتند آقا از درس که دیگه پول در نمی آوری

چرا پس عمرت را هدر میکنی ؟ یا مستقیمأ می گفتند چرا در ایران درس نخواندی ؟

حالا یکی بیاد به این دوستان توضیح بدهد که آقا من دوست دارم درس بخونم حالا در ایران به

صد تا دلیل نتوانستم .

یعنی هر کاری که می کنی یه حرفی پشتت هست واقعأ امان از دست این مردم که اولش دوستانه

حرفشان را میزنند اما خوب وقتی می بینی یه حرف با عناوین مختلف مرتب داره تکرار

 می شود حق داری که بدبین شوی .

البته این اشکالات در وجود همۀ ما هست فقط کاشکی یه خورده در قضاوت هایمان نسبت به